Forum domy3d.eu

Panowie, pytanie do tych, co testują druk 3D w betonie albo mieli z tym styczność na uczelniach lub pilotażach:
Jakie parametry w praktyce dają najlepsze rezultaty przy drukowaniu z mieszanki cementowej?

Chodzi mi konkretnie o:

prędkość przesuwu głowicy (mm/s),

wysokość warstwy,

ciśnienie w układzie podającym,

czas wiązania między warstwami,

i czy ktoś stosował dodatkowe wibracje lub nadmuch, żeby poprawić przyczepność?


W testach laboratoryjnych wszystko wygląda ładnie, ale w terenie każda zmiana wilgotności czy temperatury robi różnicę.
Ciekaw jestem, jak to wychodzi w realu – jakie ustawienia sprawdzają się najlepiej w naszych warunkach (10–20°C, wilgotność 60–80%).

„Panowie”? A kobiety to już betonu nie dotykają?

Wracając do tematu – testowałam kilka konfiguracji i kluczowe są dwa parametry: tempo przesuwu i czas między warstwami.
Zbyt szybki przesuw (powyżej 40 mm/s) robi efekt „węża ogrodowego” – warstwa się rozjeżdża i nie trzyma krawędzi.
Z kolei jeśli przerwa między warstwami przekroczy 5 minut, to wiązanie siada i druk się rozwarstwia.

Najlepsze efekty dawały:

warstwa ok. 18 mm,

prędkość ok. 30 mm/s,

i lekki nadmuch powietrza zamiast zraszania wodą – mniej ryzyka, że zacznie się rozlewać.


Większość błędów wychodzi nie z parametrów, tylko z niestabilnego składu mieszanki – każdy „beton” zachowuje się trochę inaczej po przejściu przez pompę.

No dobra, przyznaję – faktycznie trochę głupio wyszło z tym „panowie”
Nie było w złej wierze, po prostu przyzwyczajenie z budowy, gdzie 99% ekipy to faceci.
Ale dzięki za sprostowanie – i za konkrety, bo właśnie o takie dane mi chodziło.

Te wartości, które podałaś (warstwa 18 mm, prędkość ok. 30 mm/s), wyglądają całkiem rozsądnie.
Ciekawe to z nadmuchem zamiast zraszania – nie pomyślałem, że może to poprawić stabilność bez ryzyka rozmycia krawędzi.
Zastanawia mnie tylko, czy przy dłuższych elementach nie wychodzą wtedy mikropęknięcia, jak powierzchnia zbyt szybko odparowuje?

Jeszcze raz napiszesz „panowie”, to będziesz musiał zaprosić na kawę
A jak tak dalej pójdzie, to chłop już nie będzie potrzebny do budowy domu – drukarka zrobi swoje, a my tylko sprawdzimy warstwy i mieszankę.

W tym cały urok druku 3D – mniej noszenia, więcej myślenia.
Zresztą kto powiedział, że beton to tylko męska sprawa?
Jeszcze trochę i to kobiety będą drukować domy, a faceci będą tylko patrzeć, jak im rośnie elewacja warstwa po warstwie

No dobra, przyznaję – kawa chyba będzie konieczna
Nie chciałem Cię obrazić tym „panowie”, a wygląda na to, że muszę się do tego przyznać w bardziej… uprzejmy sposób

A tak poważnie, to naprawdę imponujące, jak ogarniasz te parametry i testy.
Jakbyś chciała kiedyś pokazać, jak to wygląda w praktyce przy wydruku – chętnie bym się przyjrzał… i przy okazji wypił tę kawę

Trzeba przyznać, że robi się tu nieco… romantycznie przy betonowaniu
Wyobrażam sobie scenę: kawa w jednej ręce, w drugiej kontrola nad głowicą drukarki, a każda kolejna warstwa betonu rośnie jak rytm rozmowy – powoli, uważnie, z wyczuciem. Randka inżynierska, gdzie zamiast świec są wibracje mieszanki, a zamiast muzyki szum pompy.

Ale dobra, wracając do meritum – jeśli chodzi o parametry druku i przyczepność warstw, pamiętajmy o wilgotności mieszanki i odpowiednim odstępie między nakładanymi warstwami.
Nie chcemy, żeby ściana się rozwarstwiła tylko dlatego, że flirtowało się przy kawie